Lindemann – Skills in Pills

Według internetowych skarbnic wiedzy groteska to kategoria estetyczna, która charakteryzuje się połączeniem w obrębie jednego dzieła artystycznego różnych i często przeciwstawnych elementów. Co to znaczy dla przeciętnego słuchacza i człowieka, który nie jest wybitnym znawcą sztuki? A to, że w jednym na ten przykład obrazie w specyficzny sposób są ukazane absurdy, dziwności i w ogóle to, co autorowi przyjdzie do głowy. Ma to wyglądać dziwnie, niepokojąco i jednocześnie jak wynaturzenie. Cienka jest natomiast granica pomiędzy groteską a kiczem i bardzo łatwo ją przekroczyć, a skutki tego mogą być bardzo złe…

Jak więc to jest z nowym Lindemannem, czyli „solowym” projektem znanego wszem i wobec wokalisty Rammstein? No cóż… Może najpierw wyjaśnię, o co chodzi z tym cudzysłowem przy słowie „solowym” – wszystkim innym prócz wokalu na płycie „Skills in Pills” zajmuje się kolejna znana w przemyśle metalowym osoba, a mianowicie Peter Tägtgren. Peter to multiinstrumentalista oraz producent, którego co bardziej ogarnięci mogą kojarzyć z industrial metalowego zespołu Pain oraz Hypocrisy, w którym to pokazuje swą ostrzejszą, death metalową stronę. Nie wspomnę nawet, w ilu innych kapelach maczał swe szwedzkie palce, bo jest ich cała lista. Z czegoś chłopak żyć musi. Niemniej zaskoczyło mnie to, że postanowił zrobić kolejny projekt muzyczny i to w dodatku z Tillem! Jednocześnie nie wiedziałem i wiedziałem, czego mam się spodziewać. Jak to wyszło w praktyce?

Może najpierw zacznę od tego, co mi się podoba: to, za co był odpowiedzialny Tägtgren, czyli warstwa instrumentalna. Czuć tutaj duszę Pain, wszystko jest na swoim miejscu, ładnie gra i ładnie brzmi. Gitary przeplatają się z charakterystyczną elektroniką i elementami symfonicznymi (wiecie, chórki, organy, te sprawy). I w sumie to tyle pozytywnego. Teraz pora na resztę. Pamiętacie, jak mówiłem o kiczu i grotesce? Rammstein już dawno zaczął przekraczać granice dobrego smaku i w tym samym kierunku idzie się tutaj. Spójrzcie choćby na nazwy utworów: „Ladyboy”, „Fat”, „Praise Abort”. Kontrowersje były pewne, bo taki już jest Till, ale do jasnej cholery, nie można było tego zrobić w bardziej subtelny sposób, a nie tak prostacko? W dodatku sam wokal – jaki on jest, każdy słyszy, typowa dla Tilla melodyka została zachowana, ale co z tego, skoro mam wrażenie, że na tle całych utworów jest on wrzucany na pierwszy plan i nijak nie klei się zresztą? No i jeszcze ten angielski. Czy to zarzut? Tak, bo głos Lindemanna jest stworzony do niemieckiego. Same teksty ze ,,Skills in Pills” są proste i nieskomplikowane. Próżno tu szukać chwytających za serce tudzież zmuszających do przemyśleń motywów. No proszę was, łowienie lasek jak ryb albo marzenie o zostaniu kowbojem? Naprawdę, chłopaki? Po takiej dwójce spodziewałem się czegoś więcej aniżeli typowej jazdy po po bandzie, prostactwa i silenia się na kontrowersje (teledysk do ,,Praise abort”). Może i Till w taki prosty sposób chciał przekazać słuchaczom coś ważnego, co zmusi ich do ruszenia szarych komórek, ale nie czuję tego. Dla mnie to zbyt kiczowate i proste. A, i byłbym zapomniał. Wszyscy ci, co narzekają „o, kolejny Rammstein” – moi drodzy, to jest wręcz kardynalny błąd, bo to nie brzmi jak flagowa kapela Lindemanna, lecz jak Pain, tylko z innym wokalistą i wbijcie sobie to do czaszek. Warstwa instrumentalna nie jest tak wielowarstwowa jak u Niemców, którzy preferują raczej standardowe granie aniżeli dodatkowe wypełniacze i budowanie ściany z dźwięku.

Duet Tägtgren & Lindemann nie wypadł w moich uszach zbyt dobrze. Owszem, jeden czy dwa kawałki na „Skills in Pills” wpadają w ucho i nawet zostają w nim na tyle długo, że potrafię je po pewnym czasie zanucić, lecz nie są w stanie poprawić ogólnego niesmaku i zawodu jaki pozostaje po tej płycie. Po takiej współpracy oczekiwałem czegoś zdecydowanie lepszego. Liczyłem na coś naprawdę udanego, tymczasem album okazał się przeciętną mielizną. Nieładnie, panowie, oj, nieładnie.