Dawno, dawno temu miałem fazę na taki gatunek, co się brzydko nazywa „post-rock”. Zachwyciłem się nim, jak nietrudno odgadnąć, właśnie za sprawą Irlandczyków z God is an Astronaut. Eksplorując dalej jego obszary i poznając ponoć podobne do nich zespoły, szybko przekonałem się, że „post-rock” to jeden z najnudniejszych gatunków muzycznych na świecie. God is an Astronaut jednak wciąż lubię od…
Steve Harris z Iron Maiden powiedział kiedyś, że w życiu można zmienić żonę, narodowość, płeć i masę innych rzeczy, ale nie zmienia się ulubionej drużyny piłkarskiej. Przeniósłbym to na grunt muzyczny: jeśli już masz jakiś ulubiony zespół, to nie zmieniasz go tylko dlatego, że nagrał jedną, nawet dwie, nieco słabsze płyty z rzędu czy zachciało mu się nagle zawojować listy…
Franz Ferdinand to jeden z nielicznych zespołów objawionych przez tzw. „new rock revolution”, które wciąż uważałem za interesujące. Ich debiut (również jako jeden z nielicznych) w dalszym ciągu lubię odkopać z półki i powspominać sobie stare dobre czasy, gdy „Take Me Out” było mainstreamowym hitem numer jeden. Chwaliłem przecież nawet płytę sprzed czterech lat, na której Alex Kapranos i koledzy zredefiniowali…
Blackfield najwyraźniej na zawsze zostanie już dla mnie zespołem jednej płyty: oczywiście tej pierwszej. Z kompozycjami tak urokliwymi jak „Blackfield” czy „Pain”, z kultowym, rozżalonym „Cloudy Now”, a przede wszystkim przepięknym (tak po prostu) „Hello”. Wiedziałem, że po takim debiucie nawet Stevenowi Wilsonowi ciężko będzie zrobić coś równie dobrego, chociaż nieśmiało liczyłem, że ten jego najbardziej piosenkowy projekt wciąż będzie…
Super dziewczyna i romantyczne chłopaki byli jednym z najciekawszych zjawisk na polskiej scenie muzycznej przełomu wieków. Nawiązywali do lat osiemdziesiątych, zanim to się stało modne, i to też nie kopiując bezmyślnie najpopularniejsze zachodnie zespoły tamtej dekady, lecz czerpiąc garściami z obciachowego, lokalnego podwórka, na którym grały Kombi czy Urszula. Zanim Warszawa – Powiśle została opanowana przez hipsterów, oni nakręcili tam…
Trochę już zapomniałem o sztandarowych podopiecznych wytwórni Warp. No kurde, miałem prawo – od „The Campfire Headphase” minęło osiem lat! A ileż można słuchać na repeacie „Chromakey Dreamcoat” na zmianę z „Dayvan Cowboy”. Nikt nie spodziewał się, że wszystko zacznie się tegorocznego Record Store Day. Wtedy właśnie ukazał się limitowany (do, zdaje się, sześciu egzemplarzy) winyl pod wiele mówiącym tytułem…
Tutaj wielkiego powrotu nie było. Filter, czyli – przypomnijmy – industrial rockowy zespół eks-gitarzysty Nine Inch Nails, Richarda Patricka – zaliczył takowy już w 2008 roku. Wydał wówczas po sześcioletniej przerwie bardzo słaby krążek „Anthems for the Damned”. Na szczęście szybko się zrehabilitował. Wydany dwa lata później „The Trouble with Angels” trzymał wysoki poziom, co już kiedyś chwaliłem. Niestety, mimo wielu…
Tak jak przy Depechach pisałem, że staram się mieć otwarty umysł, tak przy Skinny Puppy jestem ortodoksem: ten zespół powinien był zakończyć działalność po „The Process” (co zresztą pierwotnie zrobił). To był idealny moment: tak jak ktoś kiedyś porównywał twórczość chudego szczeniaka do stanów agonalnych, gdzie chory na moment przed śmiercią odzyskuję wzrok i przeżywa moment poprawy. Niestety, cEvin Key…
Podczas gdy Carl McCoy ósmy rok mami swoich wyznawców obietnicami o nowej płycie Fields of the Nephilim, The Eden House bez problemu wydają kolejne wydawnictwo. Projekt, który dzięki obecności Tony’ego Pettita i Petera Yatesa już przy debiutanckim „Smoke & Mirrors” zyskał miano „najbardziej nephilimowego zespołu po samych Nephilimach”, kontynuuje formułę gotyckiej supergrupy. „Half Life” to pozycja, którą ćwierć wieku temu…