Jest taka fantastyczna amerykańska wytwórnia, nazywa się Tympanik Audio. Zrzesza wokół siebie szeroko pojętą scenę elektroniczną: od ambientu, przez IDM i power noise, aż po industrial i darkwave. Jej podopieczni będą zapewne powracali na tego bloga niejednokrotnie. Dziś powiemy sobie o jednym z przedstawicieli bardziej lekkostrawnej części ich katalogu, Autoclav 1.1. Pod tym stylizowanym na nazwę programu komputerowego pseudonimem kryje…
Formacja Nieżywych Schabuff: bardzo dziwny zespół, który zdobył wielką popularność w latach dziewięćdziesiątych (supportowali nawet Michaela Jacksona na warszawskim koncercie!) za sprawą dość banalnej piosenki o lecie, a także coveru „Da da da” niemieckiej grupy Trio. U początków kariery mieli jednak przebój o wiele mniej banalny: „Klub wesołego szampana”. Jak ktoś nie kojarzy tytułu, z pewnością skojarzy absurdalny tekst: „A gdybym…
Szwedzi mają talent do melodii w genach. Widać to po skrajnych przypadkach jak Abba, Roxette i Ace of Base. Ale również jak zerknie się w bardziej alternatywne rejony: Statemachine, Lowe, Covenant czy nawet The Knife (przynajmniej dopóki nie oszaleli z „Shaking the Habitual”). Do tej wyliczanki można by dodać chociażby Ashbury Heights, synthpopowy projekt Andersa Hagströma. Powołany do życia w 2005 roku…
Nazywanie „Engravings” debiutem byłoby trochę niesprawiedliwe. Już wydana w 2010 roku EP-ka „Dagger Paths” (w wersji CD wydłużona o dwa utwory – tym bliższa pełnowymiarowemu wydawnictwu) sporo namieszała w światku obserwatorów sceny nowoczesnej elektroniki i uczyniła Matthew Barnesa (tak naprawdę nazywa się dzierżący leśne miecze) tzw. „nadzieją”. Wystarczy przejrzeć sobie tabelkę na Wikipedii, żeby przekonać się, że debiutancki długograj tylko te…
Maynard James Keenan – człowiek, którego szczerze nienawidzę. Kluczowa postać w dwóch genialnych zespołach i mizernym projekcie solowym. Z Toolem ostatnią płytę wydał siedem lat temu. Z A Perfect Circle – dziewięć. Puscifer rzuca jakieś ochłapy regularnie co roku. To zakrawa na chory żart (notabene bardzo w stylu Keenana). Na szczęście przynajmniej A Perfect Circle się ruszyło i właśnie podwoiło…
Gary Numan – ten od „Cars” i „Are ‘Friends’ Electric?”, na którego powoływali się Marilyn Manson i Trent Reznor… W ten sposób to sobie mogą zaczynać jakieś mainstreamowe szmatławce, w których rzeczywiście pracują ludzie kojarzący Numana jedynie z „Cars”. Ja tu się staram trzymać jakiś poziom, więc doskonale wiem, że po „Cars” było jeszcze kilkanaście płyt, na ogół uważanych za…
Justin Sullivan to zdeklarowany buntownik, który przez ponad 30 lat kierowania swoim zespołem nie zmienił zbytnio swojej postawy. Dalej sprawia wrażenie niezależnego i szczerego gościa, który stracił ząb w jakimś pojedynku i na przekór wszystkim do dziś nie wstawił sobie nowego. Taki trochę romantyczny powstaniec, który nawet jeśli zdaje sobie w głębi sprawę, że już świata nijak nie zmieni, konsekwentnie…
Pop Will Eat Itself był bardzo dziwnym zespołem. W ciągu zaledwie 10 lat istnienia pod zapożyczonym z artykułu w NME szyldem wydali pięć płyt, które cechowało coś, co z dzisiejszej perspektywy można by nazwać wielkim luzactwem niezależnej sceny lat dziewięćdziesiątych. Choć niektóre z ich krążków ciężko w ogóle traktować poważnie, nie sposób im odmówić udziału w budowaniu podwalin pod modę…
The Mission zawsze kojarzyli mi się z Filterem. Oba zespoły powołali do życia gitarzyści, grający niegdyś u boku geniuszy swoich gatunków w kultowych kapelach. Obaj początkowo wybili się i nagrali całkiem dobre płyty. Choć nie dorównywały dokonaniom ich wcześniejszych zespołów, okopywały im własny teren i zdobyły rzesze fanów. Obaj dość szybko zagubili się w swoich karierach i zaliczyli różne dna….